در میان من و تو فا صله ها ست...

            گاه می اندیشم ،

  _می توانی تو به لبخندی این فاصله را بر داری !

                  تو توانایی بخشش داری .

دستهای تو توانایی آن را دارد؛

   _که مرا ،

               زندگانی بخشد.

چشمهای تو به من می بخشد

 شور عشق و مستی

   و تو چون مصرع شعری زیبا ،

           سطربرجسته ای از زندگی من هستی.

      دفتر عمر مرا،

       با وجود تو شکوهی دیگر ،

رونقی دیگر هست.

می توانی تو به من ،

              زندگانی بخشی؛

یا بگیری از من ،

         آنچه را می بخشی

من به بی سامانی؛

      باد را می مانم.

من به سرگردانی،

      ابر را می مانم.

من به آراستگی خندیدم.

         من ژولیده به آراستگی خندیدم.

_سنگ طفلی، اما،

خواب نوشین کبوترها را در لانه می آشفت .

قصه ی بی سر و سامانی من ،

          باد با برگ درختان می گفت .

    باد با من می گفت.

 باد با من می گفت :

                 ابر باور می کرد.

من درآیینه رخ خود دیدم

و به تو حق دادم.

          آه می بینم، می بینم !

تو به اندازه ی تنهایی من خوشبختی

من به اندازه ی زیبایی تو غمگینم

چه امید عبثی

من چه دارم که تو را در خور؟

   _هیچ .

من چه دارم که سزاوار تو؟

   _هیچ.

تو همه هستی من ،هستی من

        تو همه زندگی من هستی .

تو چه داری ؟

        همه چیز .

تو چه کم داری

          _هیچ. 

بی تو در می یابم،

چون چناران کهن

از درون تلخی واریزم را.

کاهش جان من این شعر من است.

آرزو می کردم،

که تو خواننده شعرم باشی.

_راستی شعر مرا می خوانی؟_

                  نه، دریغا ،هرگز،

باورم نیست که خواننده ی شعرم باشی.

                    _کاشکی شعر مرا می خواندی!_

       همه مي پرسند:

                  ــ چيست در زمزمه ی مبهم آب؟

ــ چيست در همهمه ی دلکش برگ؟       

ــ چيست در بازی آن ابر سپيد،

روي اين آبی آرام بلند،

که تو را می برد اينگونه به ژرفای خيال؟                      

ــ چيست در خلوت خاموش کبوتر ها؟

ــ چيست در کوشش بی حاصل موج؟

ــ چيست در خنده  جام؟

که تو چندين ساعت

مات و مبهوت به آن می نگری؟

        ــ نه به ابر،

نه به آب،

نه به برگ،

نه به اين آبی آرام بلند،

نه به اين آتش خاموش که لغزيده به جام،

نه به اين خلوت خاموش کبوترها؛

من به اين جمله نمی انديشم!

من مناجات درختان را هنگام سحر،

رقص عطر گل يخ را با باد،

نفس پاک شقايق را در سينه ي کوه،

صحبت چلچله ها را با صبح،

نبض پاينده ی هستی را،

در گندم زار،

گردش رنگ و طراوت را در گونه ی گل،

همه را می شنوم، مي بينم!

من به اين جمله نمی انديشم!

ــ به تو می انديشم!

اي سراپا همه خوبی،

تک و تنها به تو می انديشم!

همه وقت،

همه جا،

من به هر حال که باشم به تو می انديشم!

تو بدان اين را

تنها تو بدان،

تو بيا،

تو بمان با من تنها تو بمان.

جاي مهتاب به تاريکی شب ها تو بتاب!

من فدای تو، به جای همه گل ها تو بخند!

اينک اين من که به پای تو در افتادم باز.

ريسمانی کن از آن موی دراز

تو بگير!           

تو ببند!

تو بخواه!

پاسخ چلچله ها را تو بگو.

قصه ی ابر هوا را تو بخوان!

تو بمان با من، تنها تو بمان!

در دل ساغر هستی تو بجوش!

من، همين يک نفس از شعله ی جانم باقيست،

آخرين جرعه ی اين جان تهی را تو بنوش!