راستی شعر مرا می خوانی!!!

توجه توجه

asfed2 — Tue, 14 Oct 2008 09:23:18 GMT

با سلام از ترانه خانوم مدیر این وبلاگ خواهش می شود هر چه زود تر به من (ایلیا) مراجعه و وبلاگ خود را تحویل بگیرند

بابا یکی نیست این ترانه خانوم رو پیدا کنه بگه بیاد وبلاگش رو اپ کنه؟؟؟؟
من که مردم از بس براش پی ام دادم مردم به هر حال به امید پیدا شدن ایشون

خدا نگهدار

asfed2 — Fri, 13 Jul 2007 15:56:20 GMT

asfed2 — Sun, 01 Jul 2007 16:59:29 GMT

asfed2 — Fri, 15 Jun 2007 22:33:18 GMT

asfed2 — Sat, 02 Jun 2007 22:50:59 GMT

در میان من و تو فا صله ها ست...

گاه می اندیشم ،

_می توانی تو به لبخندی این فاصله را بر داری !

تو توانایی بخشش داری .

دستهای تو توانایی آن را دارد؛

_که مرا ،

زندگانی بخشد.

چشمهای تو به من می بخشد

شور عشق و مستی

و تو چون مصرع شعری زیبا ،

سطربرجسته ای از زندگی من هستی.

دفتر عمر مرا،

با وجود تو شکوهی دیگر ،

رونقی دیگر هست.

می توانی تو به من ،

زندگانی بخشی؛

یا بگیری از من ،

آنچه را می بخشی

من به بی سامانی؛

باد را می مانم.

من به سرگردانی،

ابر را می مانم.

من به آراستگی خندیدم.

من ژولیده به آراستگی خندیدم.

_سنگ طفلی، اما،

خواب نوشین کبوترها را در لانه می آشفت .

قصه ی بی سر و سامانی من ،

باد با برگ درختان می گفت .

باد با من می گفت.

باد با من می گفت :

ابر باور می کرد.

من درآیینه رخ خود دیدم

و به تو حق دادم.

آه می بینم، می بینم !

تو به اندازه ی تنهایی من خوشبختی

من به اندازه ی زیبایی تو غمگینم

چه امید عبثی

من چه دارم که تو را در خور؟

_هیچ .

من چه دارم که سزاوار تو؟

_هیچ.

تو همه هستی من ،هستی من

تو همه زندگی من هستی .

تو چه داری ؟

همه چیز .

تو چه کم داری

_هیچ.

بی تو در می یابم،

چون چناران کهن

از درون تلخی واریزم را.

کاهش جان من این شعر من است.

آرزو می کردم،

که تو خواننده شعرم باشی.

_راستی شعر مرا می خوانی؟_

نه، دریغا ،هرگز،

باورم نیست که خواننده ی شعرم باشی.

_کاشکی شعر مرا می خواندی!_

asfed2 — Sun, 06 May 2007 22:40:10 GMT

همه مي پرسند:

ــ چيست در زمزمه ی مبهم آب؟

ــ چيست در همهمه ی دلکش برگ؟

ــ چيست در بازی آن ابر سپيد،

روي اين آبی آرام بلند،

که تو را می برد اينگونه به ژرفای خيال؟

ــ چيست در خلوت خاموش کبوتر ها؟

ــ چيست در کوشش بی حاصل موج؟

ــ چيست در خنده جام؟

که تو چندين ساعت

مات و مبهوت به آن می نگری؟

ــ نه به ابر،

نه به آب،

نه به برگ،

نه به اين آبی آرام بلند،

نه به اين آتش خاموش که لغزيده به جام،

نه به اين خلوت خاموش کبوترها؛

من به اين جمله نمی انديشم!

من مناجات درختان را هنگام سحر،

رقص عطر گل يخ را با باد،

نفس پاک شقايق را در سينه ي کوه،

صحبت چلچله ها را با صبح،

نبض پاينده ی هستی را،

در گندم زار،

گردش رنگ و طراوت را در گونه ی گل،

همه را می شنوم، مي بينم!

من به اين جمله نمی انديشم!

ــ به تو می انديشم!

اي سراپا همه خوبی،

تک و تنها به تو می انديشم!

همه وقت،

همه جا،

من به هر حال که باشم به تو می انديشم!

تو بدان اين را

تنها تو بدان،

تو بيا،

تو بمان با من تنها تو بمان.

جاي مهتاب به تاريکی شب ها تو بتاب!

من فدای تو، به جای همه گل ها تو بخند!

اينک اين من که به پای تو در افتادم باز.

ريسمانی کن از آن موی دراز

تو بگير!

تو ببند!

تو بخواه!

پاسخ چلچله ها را تو بگو.

قصه ی ابر هوا را تو بخوان!

تو بمان با من، تنها تو بمان!

در دل ساغر هستی تو بجوش!

من، همين يک نفس از شعله ی جانم باقيست،

آخرين جرعه ی اين جان تهی را تو بنوش!

asfed2 — Fri, 27 Apr 2007 17:35:10 GMT

بچه ها

کاغذی بردارید!

بنویسید: کبوتر زیباست

بنویسید: کلاغ بی نهایت زشت است

ینویسید:که آذر خوب است

بنویسید:که دارا فردا،

قهرمان می زاید

بنویسید: که دارا یک...

دارد

بنویسید که آذر

بی عروسک هم

تا شب جمعه آینده

مشق تان این باشد:

که پدر دندان دارد،اما

نان ندارد بخورد...

asfed2 — Mon, 23 Apr 2007 21:44:04 GMT

آنکه می گوید دوستت دارم

خنیاگر غمگینی است...

که آوازش را از دست داده است

ای کاش

عشق را زبان سخن بود

هزار کاکلی شاد

در چشمان توست

هزار قناری خاموش

در گلوی من

عشق را

ای کاش زبان سخن بود

آنکه می گوید دوستت دارم

دل اندوهگین شبی ست

که مهتابش را می جوید

ای کاش

عشق را زبان سخن بود

هزار آفتاب خندان در خرم توست

هزار ستاره ی گریان

در تمنای من..

عشق را

ای کاش زبان سخن بود.....

asfed2 — Tue, 10 Apr 2007 16:06:48 GMT

asfed2 — Tue, 20 Mar 2007 08:24:17 GMT

سالی

آری!

بیگاهان

نوروز،چنین آغاز خواهد شد

سفره را گستردیم

سفره اینجا پاره است!

سیزده نحسیش را

هدیه داده است به ما

هفت سین کلبه ی ما امسال

پنج سین کم دارد

جز همان سین سفره

و...

سیگار من که دود می شود.

سفره دیگر سین ندارد

می گردم

یادم آید نیمه شبی گفتی

نوروز بی هفت سین

سال بدی را خبر می دهد.

می گردم

اما،

بین خودمان باشد.

سالی که با تو آغاز شود؛ دیگر بدی ندارد.

باز هم می گردم

راستی

سایه ام را

که همیشه افتاده بر پنجره اتاق توست

اضافه ی سین ها کن!

ساعتم

که دیگر سال هاست

قانون حرکت را از یاد برده است

کنار سفره جای می دهم

ساعتی که یادگار پدر بوده است!

سادگی پدر را هم بگذار

به حساب سین ها

تا اینجا می شود پنج سین

و هنوز دو تای دیگر مانده است تا سالی خوب!

همین سال هم که دیگر از راه رسیده

سین ششم ام باشد

و...

این آخرین سین،باشد

سرمه چشمهای تو!

که تنها به خاطر تو

و برق نگاه توست

خدا را شکر!

نوروز را با سفره هفت سین کنار تو آغاز کردم

سالی نیکو چنین آغاز خواهد شد.